چرا صدایم کردی؟ چرا؟

سراسیمه و مشتاق

سالهاست بیهوده در انتظار تو ماندم و نیامدی!

 (حسین پناهی)

دلم برای عطر آویشن بی نهایت تنگ خواهد شد ... داشتم آرشیو را می خواندم حس می کردم از ۸۴ تا الان چقدر با این جا بزرگ شده ام ... حس می کردم چقدر این جا را دوست دارم ... از آن وقت تا الان هنوز چقدر حرف های پناهی را دوست دارم ... چقدر یغما گلرویی و سید علی صالحی و شاملو و شریعتی را هنوز دوست دارم ... چقدر نادر ابراهیمی نوشته هایش مثل لالایی می ماند برایم هنوز ... وقتی آرشیو را می خواندم با خودم فکر می کردم من عوض بشو نیستم!!!! ... حس کردم هنوز هم عاشقم ... عاشق کتاب خریدن و خواندن و انتخاب کردن برای نوشتن توی وبلاگ ... هنوز هم عاشق آن لحظه ای هستم که دارم کتاب می خوانم بعد یکدفعه با هیجان با صدای بلند می گویم وااااااااای چقدر قشنگ ، مینو برات بخونم این متن رو؟؟ ... دیدم هنوز هم عاشق نوشته های عاشقانه هستم ... و کسانی که از عشق می نویسند ... از عشق راستین ... عشق واقعی ... عشقی که این روزها نیست ... حس کردم هنوز عاشق آدم های جور وا جورم که ذهنم را مشغول خودشان می کنند ... حس کردم هنوز هم عاشق بهارم ... هنوز هم دلم پر می کشد برای قدم زدن زیر باران ... دیدم من همان نوشین ۴ سال پیشم ... یک فرق کوچکی کردم ... دیگر خیلی کم اعتماد می کنم ... خیلی دیر اعتماد می کنم ... خیلی بیشتر دلم می گیرد ... خیلی بیشتر مواظب دلم هستم ... و خیلی چیز های دیگر ... حس کردم هنوز هم دوست دارم بیایم و یک عالمه حرف دلم را بنویسم و حس کنم راحت شدم یک کمی ...اما دیگر ... اینجا نه ... به هر حال تصمیم رفتن را گرفته ام ...

دستم روی حذف وبلاگ می لغزد ... صفحه ی جدید باز می شود : توجه، پس از حذف وبلاگ تمام پستها و نظرات حذف و غیر قابل بازگشت خواهد بود ... دلم نمی آید ... صفحه را می بندم ...

۱. دلم می خواهد روی یک صفحه سفید بنویسم ... این جا را نمی توانم سفید کنم ... این نوشته ها ... من ... همه ی ما به این تاریکی خو گرفته ایم ... خوب دلم نمی آید قالب را عوض کنم ... اصلا دلم نمی آید هیچ تغییری در این جا ایجاد کنم ...

۲. شاید جایی دیگر ...!

۳. این جا تعطیل است ... به همین سادگی ... به همین خوشمزگی ...

گفته بود برو ... زمین ترس ندارد ... گفته بود برو ... دو فرشته همراهت خواهند بود ... گفته بود  من همیشه در قلبت خواهم بود ...  چیزی نگفته بودم ... گریه کرده بودم ... گفته بود بخند ... گفته بودم از فراموشی می ترسم ... از این که فراموشت کنم می ترسم ... گفته بود من همیشه در قلب توام ... گفته بودم اگر فراموش کنم؟ گفته بود راه بازگشت داری ... راه دوباره به یاد آوردن ... گفته بود من همیشه در قلب تو خواهم بود ... گریه کرده بودم ... گفته بودم می ترسم ... گفته بود ... تو را در فصل رویش ، فصل بهار  ، فصل آغاز زمین ... تو را به جشنی پر شکوه ... جشن شکوفه و گل به زمین می فرستم با دو فرشته همراهت ... گفته بود من همیشه در قلبت هستم ... گریه کرده بودم ... گفته بود تو دختر بهاری ... تو را برای بهار می فرستم ... تو را مثل بهار بارانی ... مثل بهار کم طاقت ... تو را مثل بهار روی زمین می فرستم ... گریه کرده بودم ...

دستم را گرفته بود ... گفته بود من همیشه در قلب تو هستم ... گریه کرده بودم ... دستم را رها نکرده بود گفته بودم همیشه در قلبم خواهی بود ... بال هایم را گرفته بود و گفته بود برو ... امروز روز توست ... گفته بود 27 فروردین ... گفته بود دختر بهار ... در گوشم زمزمه کرده بود نوشین... و آرام در گوش دو فرشته گفته بود مراقبش باشید ... گریه کرده بودم ... گفته بود روی زمین دلت که گرفت به چشمان مادرت نگاه کن من را خواهی دید ... گفته بود به دستان گرم پدرت نگاه کن من را خواهی دید ... گفته بود برو ... تو فرزند بهاری ... گریه کرده بودم ...

شب بود ... 27 ام بود ...روی زمین بودم ... چشم در چشم مادری که توی نگاهش خدا بود ... در آغوش پدری که دستانش یادآور خدا بود ... در گوشم زمزمه کردند : نوشین ... ابرها برایم باریدند ... بهار گفت تو فرزند منی ... مثل من گریان ... مثل من کم طاقت ... مثل من سبز ... تو دختر بهاری ...

حالا 21 سال گذشته ... هنوز هم می ترسم ... چشمانم را می بندم می گویم اگر فراموش کنم!؟ خدا را حس می کنم توی قلبم ... توی تمام وجودم ...

.

.

.

از هر طرف که سر بجنبانی

آوازهای نیمه تمام کسی است

که دنیا را

بیراهه آمده است

تنها

قرچ قروچ صدای درد می آید

از شکسته شکسته ی این دل

جهان

افتادن از خواب های هول آور است

و زندگی

زلزله ای که گاه گاهی می آید

اما نمی رود.

یاسین نمک چیان

پی نوشت : حتما 21 سالگی باید جالب باشد ...

پی نوشت : جای تو هنوز هم خالی ست ... این هم از 21 سالگی من که تو  نیستی ... اما هستی ... درست همان جا که حس می کنم خدا هست ... توی قلبم ... یک جای امن ... شیرین من ...

پی نوشت : مرسی خدا ... مرسی که مینو رو دارم ... مرسی که بابا هست ... مرسی که مامان هست ...

پی نوشت : دیدی خدا ... دیدی می ترسیدم ... این روزها فراموشکار شده ام ... گاهی فراموشت می کنم ... تو فراموشم نکن ...

پی نوشت : عشق را چگونه می توان نوشت در گذر این لحظات پر شتاب شبانه؟!

-یکی مانده به آخر-

امضا-خودم

می گویم تو که نیستی انگار دنیا نیست ... انگار زمان نیست ... انگار هوا نیست ...

می گویم ... تو که نیستی ، هیچ کس نیست ...

نگاهم می کند اما هیچ چیز نمی گوید ... می گویم ... واژه واژه حرف جمع کرده ام ... حالا دلم پر است از یک دنیا حرف ... می گویم ... تو که نیستی انگار هیچ کس نیست ...

همین طور چشم دوخته به چشمانم ... لبخند هم روی لبانش هست اما خیلی محو ...

می گویم ... حرفی بزن ... چیزی بگو ... تو که نیستی انگار هیچ کس نیست ...

همین طور نگاهم می کند ... از توی عکس ... هیچ چیزی نمی گوید ... لبخند محوی روی لبانش هست ... آرام صدایش را می شنوم : دیوونه دلم برات تنگ شده ... زیر لب می گویم ... منم همین طور ... تو که نیستی انگار هیچ کس نیست ...

امضا-خودم

آرامم ... مثل سال هایی که اینجا بودی ... مثل سال هایی که من با صدای زنگ تلفن از جا نمی پریدم و عصبی نمی شدم ... آرامم ... مثل همان روزهایی که با هم چیپس می خوردیم و حرف می زدیم و می خندیدیم ... مثل همان شب های تابستانی که دراز می کشیدیم و برای هم فال حافظ می گرفتیم ... فقط یک بغض تلخی همراه همیشگی من شده ... الان که دارم نگاهت می کنم خیلی آرامم ...مثل همان روزهایی که وقتی چشمانم را می بستم چشمان بسته ات را نمی دیدم ... مثل آن روزهایی که حرفی از رفتن نبود ... مثل آن روزهایی که عید طعم دیگری داشت ...مثل همان روزهایی که زیاد گریه نمی کردم ... آرامم ... مثل همان روزهایی که خیلی کم پیش می آمد به یک نقطه خیره شوم ... مثل آن وقت هایی که خاطرات تلخ آن روز مدام در ذهنم تکرار نمی شد ... مثل همه ی روز هایی که بودی ... منتظرم شاید حرفی بزنی ... شاید چیزی بگویی ... منتظرم شاید بگویی این خواب لعنتی دیگر تمام شده ... حالا وقت بیداری ست ... بگویی : ببین من هستم ، مثل همیشه ... می خواهم ببوسمت ... صورتم را می آورم جلو ... گونه ات سرد است ... آخر از پشت شیشه ی قاب عکس که نمی شود ... می خواهم مثل آن روز تلخ برایت زار بزنم ... التماست کنم ...هی به همه بگویم که خواب است ببینید خواب است ... می خواهم التماست کنم ...

قاب عکس را بر می دارم و می روم سراغ هفت سین ... با عکس تو کامل می شود ...آخر هفت سین ما هفت سال است که یک شین دارد ... شین ـ شیرین ...

پ.ن: بیا و بگو که این همه سال خواب دیده ام ... یک خواب تلخ ... خیلی تلخ ...

امضا-خودم

  یا مقلب القلوب و الابصار

یا مدبر اللیل و النهار

یا محول الحول و الاحوال

حول حالنا الی احسن الحال

ما دو مسافر بوديم ؛ يکی از شرق و ديگری از غرب

ما دو مسافر بوديم ؛ من از شرق مقدس می آمدم و او از مغرب سرد.

او بار شراب داشت و من به جستجوی شراب آمده بودم.

او شراب فروش بود و من مشتری مسلم متاع او بودم

و هر دو به يک شهر می رفتيم

و هر دو به يک مهمان سرای

به راستی که ما برای هم بوديم و برای هم آمده بوديم

شبانگاه چون خستگی راه دراز با خفتن نيمروز تمام شد هر دو به چايخانه رفتيم

و در مقابل هم نشستيم

به هم نگريستيم

و دانستيم هر دو بيگانه ای در آن شهريم

و نا آشنای با همه کس

او را خواندم که با من چای بنوشد

و از شهر و ديار خويش با من سخن بگويد

نشستيم و چای نوشيديم

و او قصه ها گفت و از من قصه ها شنيد

و چون بازار سخن گرم شد پرسيدم:

به چه کار امده ای و چرا به دياری غريب سفر کرده ای؟

و او شايد شرمگين از شراب فروش بودن خويش گفت

هفت بار پوست روباه با خود آورده ام

و من شايد شرمگين از مشتری شراب بودن

در برابر او که متاعی گرانبها با خود آورده بود گفتم :

فيروزه ی مشرقی به بازار آورده ام

و باز گفتيم و باز شنيديم

تا پاسی از آن تيره شب گذشت

و من دلتنگ از نيرنگ به بستر خويش رفتم و خواب به ديدگانم نيامد تا به گاه سحر

روز ديگر من سراسر شهر را گشتم

و از هزار کس شراب خواستم

و دانستم که در ان ديار کسی شراب نمی فروشد

و هيچ کس مشتری شراب نيست

به هنگام شب خسته بازگشتم و در چايخانه نشستم

سر در ميان دو دست گرفتم و گريستم

بيگانه ی مغربی باز آمد

دلگير و سر به زير

و در ديدگان هم حديث رفته را باز خوانديم

چای خورديم و هيچ نگفتيم

و خويشتن خويش را در حجاب تيره ی تزوير پنهان کرديم

ما دو مسافر بوديم؛يکی از شرق و ديگری از غرب

ما دو مسافر بوديم که گفتنی های خويش نگفتيم و اندوهی گران به بار آورديم

من به مشرق مقدس بازگشتم

و او شايد

با بار شراب خود سرگردان شهرهای غريب شد

به راستی که ما برای هم آمده بوديم

و ندانستيم ...

(نادر ابراهیمی)

پ.ن : این از آخرین پست هایی ست که نوشتم... به فکر رفتنم ...  به زودی ...

پ.ن : ...

پ.ن : این روز ها که می گذرد ... شادم که می گذرد ...

خسته ام از این همه نبودنت ...   خسته ام ... فقط همین ...

دوست دارم مثل آن روز های بهاری ... بیایی ...

مقابلم بایستی و فقط نگاهم کنی ...

نگاهم کنی و بعد از رفتنت من فقط به چشم هایت فکر کنم ...

فقط به چشم هایت ...

(خودم)  

پ.ن: شمارش معکوس ...

پ.ن: نفس بکش ... بوی بهار توی ریه هات می پیچه ... عطسه ...

پ.ن: بگذر زمن ای آشنا ... چون از تو من دیگر گذشتم ...

دارم فکر می کنم من زندگی را تخریب می کنم یا زندگی من را؟

دارم فکر می کنم ... آرام ... آرام ... بی صدا ...

پدرم همیشه می گوید از فردا نترس ... می گوید خطر کن ... می گوید برو توی دل اتفاق ... می گوید از فردا نترس ... می گوید بترسی باختی ...

دارم فکر می کنم ... دارم نفس عمیق می کشم و با خودم می گویم : من از فردا نمی ترسم ...

اما به دستانم که نگاه می کنم می لرزند ... بلند تر می گویم ... من نمی ترسم ... و دستانم را مشت می کنم ...

نشسته است روی نیمکت گوشه سالن و آرام جزوه هایش را ورق می زند ...

-این مال شماست ... دختر نگاهش می کند ... بگیرید لطفا ... کاغذ را می گذارد روی جزوه هایش و خداحافظ آرامی می گوید و می رود ...

پسر خیره می ماند و دختر ناشناس دور می شود و توی یکی از کلاس ها گم می شود ...برگه را باز می کند و خط آشنای برگه او را یاد جزوه های کسی می اندازد که...

" آخر این بازی تا کی ؟ چقدر منتظر نگاهت بودم توی هزار تا نگاه غریبه ... چقدر دلم برای دیدنت پر می کشید ... نگاه تو هم پر بود از حرف هایی که نگفته می خواندم ... برای رسیدن دوشنبه ها لحظه شماری می کردم ...چقدر ساده بودم ... نگاهت که دروغ نبود؟! نه نبود ... اما تا کی این بازی ادامه دارد؟ ... این که منتظر هم باشیم ... تا کی تو بترسی از حرف زدن و من بترسم از شنیدن حرفت؟ تا کی باید این گونه ادامه داد ... حالا من خیلی دور شده ام ... خیلی دور ... پس آرام بنشن و این ورق را بخوان و بعد هم آن را دور بینداز ... هر روز به بهانه ی دوشنبه ها بیدار می شدم ... و هر دوشنبه به بهانه ی دیدن تو ... هر دوشنبه به انتظار دیدن نگاه تو ... توی دلم خداخدا می کردم ... که نگاهت را بیشتر ببینم ... که چشم بدوزی به چشم هایم ... که از نگاهت یک چیزی فرو برود ته دلم و تا مغز استخوانم را بسوزاند ... من عاشق این حال و هوا بودم ... عاشق باران بودم ... عاشق آن روزهای عجیب و غریب ... و شاید ... عاشق تو ...تو هم بودی ... نگو که نبودی ... نگو که اشتباه فهمیدم ... نگو که توی کلاس خط نگاهت به من نمی رسید... همیشه می رسید ... همیشه سنگینی نگاهت را روی خودم حس می کردم ... همیشه از بهانه های بچه گانه ات خنده ام می گرفت برای اینکه چند کلمه بیشتر حرف زده باشیم ... نه اشتباه نمی کنم ... همین طور بود ... اما ... انگار دیگر داشتیم عادت می کردیم ... عادت می کردیم به این که منتظر هم باشیم و بعد از روز ها یکدیگر را ببینیم و بعد دوباره منتظر هم باشیم ... انگار از این بازی خوشمان آمده بود ... انگار ... تقصیر من هم بود ... هیچ فرصتی را برای حرف زدن تو ... برای ابراز علاقه ی تو فراهم نکردم ... می دانی ! می خواستم تو خودت بیایی ... خودت بخواهی که حرف بزنی ...  اما یکدفعه نمی دانم چه شد ... کم کم ... ذره ذره ... دیگر دلم نمی خواست ببینمت ... فقط دوست داشتم منتظرت باشم ... بگذریم ... از ان روزها خیلی می گذرد ... اما گفتم این حرف ها نگفته نماند ... من عاشقت بودم ... اما دلم نمی خواست که دیگر ببینمت ... حالا که این حرف ها را می خوانی من خیلی دور شده ام ، خیلی... خیلی ... اما عاشقت بودم ... حالا هم این برگه را مچاله کن و برو پی زندگی ات ... ما عاشق هم بودیم ... کاش تو جرات می کردی ... "

پسر از روی نیمکت توی سالن دانشکده بلند می شود برگه را می گذارد روی سینه اش ... قلبش انگار که درد بگیرد ... اه نمی کشد ... اشک نمی ریزد ... توی دلش مثل آن روزها ... درست مثل همان روزها به غرورش لعنت می فرستد ...با خودش می گوید این بار می خواستم بگم ... به جون خودت که برام عزیزترینی ...این بار می گم ... این بار میام ... چند قطره اشک جمع می شود گوشه چشمش ... این بار می گم ... چند قدم می رود جلو ...دختر ناشناس را می بیند که برگه ای را با سوزن می زند روی برد و می رود ... خودش را از میان جمعیت می رساند جلو روی برد چیزی می بیند که همان جا خشکش می زند ...گوش هایش سوت می کشند چیز های مبهمی از اطراف می شنود ... –طفلک مریض بود- ... چشم هایش را باز و بسته می کند ... پلک هایش را به هم می کوبد... باور نمی کند ... دوباره می خواند از بالا تا پایین ... سه باره می خواند ...

همه رفته اند ... سالن خلوت است ... پسر خیره مانده به برگه و برای بار هزارم می خواند ... باور نمی کند ... انگار که بالاخره یک چیزی بفهمد ... انگار که بالاخره بفهمد اعلامیه ی نصب شده آگهی فوت کیست ... یک قطره اشک از چشمانش می افتد پایین ... آرام می گوید : اما این بار می خواستم بگم ... من می خواستم بگم ... دوباره می گوید : اما می خواستم این بار بگم ... زمزمه اش به فریاد تبدیل می شود ... به خدا می خواستم این بار بگم ... گریه می کند ... صدایش میان زجه هایش غرق می شود ... من می خواستم این بار بگم ... می خواستم بگم ...  لعنت به من ... لعنت به من ... نامه را مچاله می کند ... می نشیند روی زمین ... آرام می شود ... آرام ... خیلی آرام اشک می ریزد ... و می گوید : اما این بار می خواستم بگم ...

(خودم)

پ.ن۱ : خیلی وقت بود که دیگر دلم نمی خواست این گونه بنویسم نمی دانم چه شد که نوشتم ...

خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست؟!

یه کسی که اصلا نمی شناسمش ... یکی که تا حالا ندیدمش ... امشب با شنیدن رفتنش خیلی به هم ریختم ...خدایا مغز من این یه حقیقت رو هیچ وقت نمیفهمه ... من رفتن رو بلد نیستم درک کنم ... یادم بده ... دیوونه میشم ... دیوونه شدم ... خدایا باز این بغض لعنتی داره خفم می کنه ... یادم بده ... ذهن من نمیفهمه رفتن یعنی چی ...

با شنیدن رفتن یه کسی امشب ... روحم تخریب شد ... سیلور عزیز ...

چشم تا باز کنی لحظه ی دیدار گذشت / همه ی طول سفر یک چمدان بستن بود

 با این جمله شروع شد ... 19 دی 1384 ... بعد هم عنوان عوض شد ، شد "عطر آویشن"...یادم نیست برای چی؟  اما دفتری را باز کرده بودم با همین خط و با همین اسم ... هیچ وقت هم فکر نمی کردم یک روزی مثلا برایم جالب باشد که بگویم حالا اینجا 3 سالگی اش را تمام کرد ... چند بار هم خواستم ببندمش و دیگر ننویسم ... اما نمی دانم چه شد ... یکبار هم خدا حافظی کردم ... اما برگشتم ... نشد ... یعنی یک جوری انگار شاید عادت کرده ام بنویسم ... اما چرا اینجا نمی دانم ... خیلی نوشتم ... از دیگران ... از خودم ... خیلی وقت ها نوشتم ... وقتی دلتنگ بودم ، وقتی گریه کرده بودم ... وقتی دلم می خواست که بنویسم... دلم می خواست که بنویسم ... دلم می خواست ...خیلی خواندم ... از شما ... از دیگران ... خیلی یاد گرفتم ... خیلی ... خیلی ها آمدند ... خیلی ها رفتند ...

حالا هم نیامده ام بگویم که مثلا 19 دی روز بزرگی ست ... دلم می خواست فقط نوشته باشم .... مثل همیشه ... همیشه ای که این روزها تبدیل شده به "گاهی" ...  فقط مانده ام این سه سال چگونه گذشته که من نفهمیدم ... این هم اولین بار است که اینگونه می نویسم ... از خودم و این دفترچه ی نه چندان قدیمی ... نیامده ام بنویسم که اتفاق مهمی افتاده ... دلم خواست که نوشته باشم ... فقط مانده ام این سه سال چگونه گذشته که من نفهمیدم... یکبار هم نشستم و بعضی از پست های قبلی را پاک کردم و " دلم خنک شد" ... چند بار هم نوشتم و حذف کردم ... به هر حال امضای خیلی ها پای نوشته هایم همیشه در خاطرم می ماند ... خیلی ها که اسمشان را آن گوشه سمت چپ نوشته ام که فراموش نشوند ...خیلی ها ... فقط مانده ام این سه سال چگونه گذشته که ... 

پ.ن : آری گلم ... دلم ... ورق بزن مرا ... و به آفتاب فردا بیاندیش که برای تو طلوع می کند ... با سلام ... عطر آویشن ... (حسین پناهی)

امضا- خودم

پایان ترم ... و قصه ی همیشگی :  یک دنیا درس نخوانده ...

پ.ن: خدایا اگه این ترم همه ی واحدها پاس بشه ... قول میدم از ترم بعد دیگه خوب بخونم ... کمک کن 

امروز ... غزه ...

به کدوم گناه؟ به کدوم گناه کودکان معصوم کشته میشن؟ خدایا تا کی می خوای صبر کنی؟ یه کاری کن ...

پ.ن۱: من خواب دیده ام که کسی می آید/من خواب یک ستاره ی قرمز دیده ام/ و پلک چشم ام هی می پرد/ و کفش هایم هی جفت می شوند/ و کور شوم اگر دروغ بگویم/ کسی می اید/ کسی دیگر/ کسی بهتر /کسی که مثل هیچ کس نیست/ و مثل آن کسی ست که باید باشد/.../ من خواب دیده ام

(فروغ)

پ.ن۲: اینجا  

پدر !
در آغاز هر سال
فقط يک حرف دارم
که برايت بزنم :
- عمرت طولاني باد ...
به همان اندازه که دوستت دارم ...
پدر !
پدر من !
دوست من !
سرم را نه ظلم مي تواند خم کند
نه مرگ
و نه ترس
سرم فقط براي بوسيدن دست هاي تو
خم مي شود
پدرم ! دوست من ...

ناظم حکمت

پ.ن: عاشقتم بابایی ... تولدت مبارک ... عمرت طولانی باد ، به همان اندازه که دوستت دارم ...

با احترام ... نوشمک لوس بابا.

مرا کم دوست داشته باش اما همیشه دوست داشته باش

 این وزن آواز من است,عشقی که گرم و شدید است زود میسوزد و خاموش میشود.

مرا کم دوست داشته باش اما همیشه دوست داشته باش

این وزن آواز من است

 اگر مرا بسیار دوست میداری شاید این حس تو صادقانه نباشد.

کمتر دوستم بدار تا ناگهان عشقت به پایان نرسد

من به کم هم قانعم

 اگر عشق تو اندک و كم اما صادقانه باشد من راضی ام.

دوستی پایدار و هميشگي از هر چیزی بالاتر است...

مرا کم دوست داشته باش اما همیشه دوست داشته باش

 این وزن آواز من است

بگو تا زمانی که زنده ای دوستم داری

 ومن نیز تمام عشق خود را به تو پیشکش میکنم و تا زمانی که زندگی باقی است هرگز ترا فریب نمیدهم...

مرا کم دوست داشته باش اما همیشه دوست داشته باش

این وزن آواز من است ...

(؟)

امضا-خودم

پ.ن: کی فکرش رو می کرد  ... کی فکرش رو می کرد یه روز بگن تو ن ی س ت ی ... و همه باور کنن ... کی باورش میشه ... هنوز منتظرم ... می دونم که میای ... به خدا که من باور نکردم ...

همه ی این هزار حرف نگفته
این هزار شعر نسروده
همه ی این هزار قاصدک سپید
- قاصدان هزار "دوستت دارم" نگفته -
که با تفرق ابدی
تنها یک فوت فاصله دارند،
نثار تویی که به فروتنی" نیستی"
در تک تک سلول های روح من
لانه کرده ای

دنی مسک

از صبح باران باریده ... تند تند و ریز ریز ... آفتاب کم توان جز شبهی از خود نشان نداده ... درخت ها خیس خیس ... هوا هم سرد ... دلم یک طوری می شود ... چند هفته بود که یک برگ روی درخت  روبه رو تمام فکر مرا به سوی خود می کشاند ...نوک نوک درخت بود... همیشه از پنجره که نگاه می کردم دست تکان می داد ...و من فکر می کردم که کی نوبتش می شود که بیفتد ... دیروز نگاه کردم ... نبود ...

همه شب نالم چو نی / که غمی دارم/ که غمی دارم /دل و جان بردی اما/ نشدی یارم /

خنده ام می گیرد ... از این همه فکرهای عجیب توی سرم ... از این که هنوز با خودم روراست نیستم ... از این که مثل بچه ها هر بار یک جور خاص به قضیه نگاه می کنم ... اما همیشه به یک نتیجه می رسم ... و هر بار هم از اعتراف می ترسم ... هیچ وقت هم درباره اش ننوشته ام ... هیچ وقت به خودم اجازه ندادم بنویسم که : ... این بار هم مثل قبل ...

با ما بودی/ بی ما رفتی/ چو بوی گل به کجا رفتی/ تنها ماندم/ تنها رفتی/

هنوز باران می بارد ... در کوچه باد می پیچد ... دلم می خواهد همین طور بنشینم و همین طور بی ربط بنویسم ... از ل. بنویسم که چقدر صادقانه حرف دلش را می زند و چقدر صادقانه عاشق می شود ... از ف. بنویسم که چقدر مغرورانه اعتراف کرده بود که عاشق است و برای همیشه طرف را ترک کرده بود ... دلم می خواهد از م. بنویسم که با هر کس که باشد ته ته دلش عاشق یک نفر است و همه ی این ها برایش بازی ست و می گوید :"فکر می کنم یه روزی برمیگرده" ... دلم می خواهد بنویسم... از عشق بنویسم ... بنویسم که اگر این ها عشق است پس اسم آن چه در ذهن من است چیست ... بنویسم که این ها عشق نیست ... بعد هم ثابت کنم که هست ... بعد هم دوباره ثابت کنم که نیست ... بعد هم اعتراف کنم دیوانه شده ام و برای همیشه خودم را رها کنم ...  اما ته تهش باز فکر می کنم که این ها عشق نیست و عشق چیز دیگری ست و ... عشق را چگونه می توان نوشت ...

فتادم از پا / به نا توانی / اسیر عشقم چنان چه دانی / رهایی از غم نمی توانم / تو چاره ای کن که می توانی/

کار از این حرف ها گذشته ... دوست دارم برای بار چندم "روی ماه خداوند را ببوس" را بخوانم ... فاطمه می گفت که دچار دوگانگی شده بعد از خواندنش ... اما من ... انگار که ایمانم کلی زیادتر شده باشد ... کلی قشنگ تر شده باشد ... انگار که ...

تنها ماندم/ تنها رفتی/

پ.ن: ای پسر عمران هر گاه بنده ای مرا بخواند ، آن چنان به سخن او گوش می سپرم که گویی بنده ای جز او ندارم اما شگفتا که بنده ام همه را چنان می خواند که گویی همه خدای اویند ...

امضا-خودم

نه امپراطورم

و نه ستاره ای در مشت دارم

اما خودم را

با کسی که خیلی خوشبخت است اشتباه گرفته ام

و به جای او راه می روم ،

غذا می خورم ،

می خوابم و ...

چه اشتباه قشنگ و دل انگیزی !

(رسول یونانیان)

تولدت مبارک ای تو به دل نشسته/ با رفتنت عزیزم قامت من شکسته / کاشکی می شد که امشب تو باشی در کنارم/ به جای گریه کردن برات هدیه بیارم /

شیرین من تولدت مبارک ... امروز من اولین نفری بودم که بهت تبریک گفتم ... ساعت ۴ صبح ... وقتی چشام و باز کردم و چشمم افتاد به عکست بالای تختم ... شنیدی صدام رو؟؟  ... تولدت مبارک ... اینم ۵ امین تولدی که کنارمون نبودی ... مبارک ... خیلی مبارک ...

خواهر کوچولوت نوشین

 امروز صبح ... من خدا رو با ذره ذره ی وجودم نفس کشیدم ... لمسش کردم ... حسش کردم توی تنم ... توی هوا ... توی رگ هام ...

خودش بود ... خدا بود ... خدا بود که با من قدم می زد ... ساعت ۷:۴۵ توی حیاط دانشگاه ... خودش بود ...

دلم می خواست بعد از این که کتاب "روی ماه خداوند را ببوس" تمام شد بمیرم از بس که حس خوبی داشتم ...

از بس که خدا رو ... خدا رو ... خدا رو نزدیک خودم می دیدم ...

خدا همین جاست ... فقط کافیه نفس بکشی... می بینی که هست ... خیلی نزدیک ... خیلی نزدیک ...

باد بادک باز ...

 فعلا همین ...

خدایا مگر نه اینکه تو وکیل منی ؟ مگر نه اینکه تو وکیل منی؟ بهترین را برایم رقم بزن ... توکل... فقط به خودت ... فقط به خودت...به خودت ... خودت ...

  آه ...

پیش از آن که در اشک غرقه شوم چیزی بگوی ...

هر چه باشد !

(شاملو)

پ.ن: ...

دلتنگ بود انگار ... اما هی به خودش می قبولاند  که دلتنگ نیست ...

اما هر چه بود منتظر بود ...

منتظر کسی که  اصلا شبیه شاهزاده ی رویاهایش نبود ...

اسب سپید هم نداشت ...

و به قول خودش

نه عاشقش بود ،

نه دوستش داشت ،

و نه هیچ چیز دیگری ...

فقط منتظرش بود و دعا می کرد :

کاش هیچ وقت نبینمش...

(خودم)

پ.ن: دیوانه بود ...

پاییزه و پاییزه ...

برگ درخت ... می ریزه ...

پیدایم کن از اثر انگشت روی فنجان ها
توی کافه ها
از ایستادن پشت ویترین ها
چسبیدن به عروسک ها
به درخت گیلاسی که به نامم بود
نیمکتی زرد، رُزی سفید، روزی برفی
پیدایم کن از لرزیدن زیر ترس، توی گریه
وسط رقصی بندری، استکانی کمر باریک، شبی تاریک
حافظه ام کجاست؟
خانه ام کجاست؟
خنده ام کجاست؟
پیدایم کن از پاورچین زیر پنجره
پنج شنبه، مترو، ایستگاه آخر
آخر اسمم چه بود؟
اسمم چه بود؟
پوستم چه رنگی بود؟
پیدایم کن از رد پای کلمات
جلوی سینما، توی پارک، انتهای خیابانی دراز
خیابانی دراز
دیروزی دراز
روزی دراز
رازم چه بود؟
سایه ام کجاست؟
تهران، میدان ولی عصر، جنب بانک ملی ایران
قسمت اشیاء گمشده
پیدایم کن
از میان سایه های بی نشان اشیاءگمشده ...

روجا چمنکار

روباه گفت: -اگر دلت می‌خواهد منو اهلی کن!
شازده کوچولو جواب داد: -دلم که خیلی می‌خواهد، اما وقتِ چندانی ندارم. باید بروم دوستانی پیدا کنم و از کلی چیزها سر در آرم.
روباه گفت: -آدم فقط از چیزهایی که اهلی کند می‌تواند سر در آرد. انسان‌ها دیگر برای سر در آوردن از چیزها وقت ندارند. همه چیز را همین جور حاضر آماده از دکان‌ها می‌خرند. اما چون دکانی نیست که دوست معامله کند آدم‌ها مانده‌اند بی‌دوست... تو اگر دوست می‌خواهی خب منو اهلی کن!
شازده کوچولو پرسید: -راهش چیست؟
روباه جواب داد: -باید خیلی خیلی حوصله کنی. اولش یک خرده دورتر از من می‌گیری این جوری میان علف‌ها می‌نشینی. من زیر چشمی نگاهت می‌کنم و تو لام‌تاکام هیچی نمی‌گویی، چون تقصیر همه‌ی سؤِتفاهم‌ها زیر سر زبان است. عوضش می‌توانی هر روز یک خرده نزدیک‌تر بنشینی.

فردای آن روز دوباره شازده کوچولو آمد.
روباه گفت: -کاش سر همان ساعت دیروز آمده بودی. اگر مثلا سر ساعت چهار بعد از ظهر بیایی من از ساعت سه تو دلم قند آب می‌شود و هر چه ساعت جلوتر برود بیش‌تر احساس شادی و خوشبختی می‌کنم. ساعت چهار که شد دلم بنا می‌کند شور زدن و نگران شدن. آن وقت است که قدرِ خوشبختی را می‌فهمم! اما اگر تو وقت و بی وقت بیایی من از کجا بدانم چه ساعتی باید دلم را برای دیدارت آماده کنم؟... هر چیزی برای خودش قاعده‌ای دارد.
شازده کوچولو گفت: -قاعده یعنی چه؟
روباه گفت: -این هم از آن چیزهایی است که پاک از خاطرها رفته. این همان چیزی است که باعث می‌شود فلان روز با باقی روزها و فلان ساعت با باقی ساعت‌ها فرق کند.

(شازده کوچولو-آنتوان دوسن تگزوپری)

آش رشته ... بوی مربای گل ... دم غروب ... دعای ربنا ... یه حس خوب ... چند تا قطره اشک ... حس خوبیه ...

دعا کنیم ... دعا کنیم ... دعا کنیم ...

آهی کشید و گفت:

روزی خواهم رفت.

روزی ،

شاید در اوج حضور،

در میانه ی داستان ،

به پایان خواهم رسید.

و بی وطن تر از صدا،

بی خانه تر از قاصدک ها،

تا دورها خواهم رفت!

دیگر حتی به عکس روشن ات در برکه هم خیره نمی شوم!

گفت :

روزی فراموشکار تر از آن خواهم شد که گمانت هست!

و دغدغه های امروز را گم خواهم کرد...

روزی رها خواهم شد

از تمام این روزهای پر حادثه!

از درگیر یک نگاه بودن!

روزی بی خانه تر از قاصدک ها،

عبور خواهم کرد.

و در پوچی مکرری تکرار خواهم شد.

صدای آبی ات،

نگاه معصومانه ات،

و دردهای بی صدایت،

همه خاموش خواهند شد!

اما به ناگاه،

مثل همیشه بی اختیار،

دید که به برکه خیره است

(؟)

اعتنایی ندارم که ...
سهم من از این کره ی خاکی ...
بسیار اندک است ...
و اینکه سالها عشق ...
در دقیقه ای نفرت فراموش میشود ...
شکوه نمیکنم که خرابه ها ...
از من شادتر و شیرین ترند ...
فقط ...
از این ناراحتم ...
که تو ...
برای سرنوشت من تاسف میخوری ...
برای من ...
که تنها یک رهگذرم ...

ادگار آلن پو

  همه چیز داره تند تند می گذره ... عقربه ها دنبال هم می کنن ... هنوز صبح نشده  شب میشه! همه چیز داره می گذره ... اول مهر داره می رسه ... خدایا ... چقدر دوست ندارم اول مهر رو ... چقدر این هوا از همین حالا داره اذیتم می کنه ... عطسه ... عطسه ... می شه یه کم آروم تر؟!

مثل همه ی وقت هایی که کسی حرفی برای گفتن ندارد توی دلت دنبال یک کلمه می گردی تا این سکوت لعنتی را بشکنی ... مثل همه ی وقت هایی که کسی حرفی برای گفتن ندارد ... او نیز هم!

 

 

 

... بقیه ی متن به دلایلی کاملا غیر عقلانی و غیر منطقی و ... حذف شد ...

(خودم)

راستی هيچ می‌دانی من در غيبت پُر سوالِ تو
چقدر ترانه سرودم
چقدر ستاره نشاندم
چقدر نامه نوشتم که حتی يکی خط ساده هم به مقصد نرسيد؟!
رسيد، اما وقتی
که ديگر هيچ کسی در خاموشیِ خانه
خوابِ بازآمدنِ مسافرِ خويش را نمی‌ديد

(سید علی صالحی-کتاب نشانی ها-نشانی سوم)

هـــــــــــیس !!!

نگاهم کن اما حرفی نزن ... که من از نگاهت آرامش را و از حرف هایت دلهره را وام می گیرم...

نگاهم کن ... نگاهم کن ... اما نگو ... آن چه در دل داری را ... هرگز نگو ... نگو برایم از دلت نگو ... که من همه ی حرف هایت را زیر برف توی مه از چشمانت خواندم ... نگاهم کن اما ... هرگز نگو ... هرگز از راز دلت با من نگو ... بگذار برای خودم بعد ها بگویم ... او هم کسی بود ... که آمد ... رد شد ... و رفت ... اما دروغ چرا نگاهش با همه فرق داشت ...

پ.ن: کاش می شد مطمئن بود که چشم ها دروغ نمی گویند ...

امضا-خودم

دلهره ی چیزی را دارد که نمی دانم چیست ...

یک چیزی یک دفعه تمام ذهنم را پر می کند از دلهره از اضطراب ...

از شک ...

بعد صدای آهنگ را تا ته زیاد می کنم ... برای چند لحظه یادم می رود ...

بعد معده ام به طرز عجیبی می سوزد ...

ذهن من سرشار از فکرهای عجیب است ... عجیب و دردآور ...

پ.ن: من دیوانه ام ... این را خوب می دانم ...

صبح بود ...

دلت می خواهد یک چیزی بگویی ، یک چیزی بگوید ...نگاهت می کند ، نگاهت را می دزدی ... توی دلت به تصمیم ات شک می کنی ... اما تمام توانت را به کار می گیری و بالاخره انگار که بعد از  صد سال حرف زده باشی با صدای گرفته می گویی: پس قبول کردی؟ و او باز هم نا باورانه نگاهت می کند ... دستش را حلقه می کند دور گردنش  می رود عقب تکیه می دهد ، می آید جلو دستانش مشت می شود روی زانوهایش و بعد برای هزارمین بار می پرسد : بی دلیل؟ ... و تو انگار که بخواهی التماسش کنی نگاهش می کنی ... نگاهت می کند ... و او انگار که دیوانه شده باشد ، دستانش چه عجیب می لرزند و صدایش نیز و اشک هایش؟  اشک هایش نیز که تو به گریه اش انداخته ای ... فریاد می زند و سکوت تو دیوانه ترش می کند و او بیشتر دیوانه تر می شود که: این همه روزهایی که گذشتند ، این همه دوست داشتن ، تکلیف این همه ثانیه و لحظه ی گذشته چه می شود؟ و تو هنوز هم ساکتی ...

باد می آید ...

بر می گردد به سمت تو و صورتت را در میان دستانش می گیرد ... چقدر آرامی ... یکدفعه به گریه می افتی ، یک قطره ، دو قطره ، قطره سوم را می بوسد ... قسمت می دهد به آسمان ، به زمین ، به ابر ، به باران ، به اشک های ریخته و نریخته ...به خدا ... اما او چی می داند که رفتن بهتر از ماندن است؟

... چقدر می گذرد ، نمی دانی ... وقت رفتن است ... نگاهت را این بار ، نه اما ... نمی دزدی ، زل می زنی به چشمانش ، دوستت دارم کافی نیست ... در پی کلمه ای ، واژه ای ، یا نمی دانی ، جمله ای ... دستانت را روی دستانش که هنوز روی صورتت است می گذاری و آرام می گویی ... قول بده گریه نمی کنی ... قسم بخور فراموشم می کنی ... می خندد... فراموش کنم؟ به هق هق می افتد ... تو گمان می کنی بشود؟ هان؟ می شود؟ ...

حتما می شود ... تکرار می کنی : حتما میشود ... صورتت از میان دستانش لیز می خورد ، دستانت را اما رها نمی کند ، بلند می شوی: منو ببخش ... لب هایش را به نوک انگشتانت می رساند ، دوستت دارم را با هر بوسه به تک تک انگشتانت تفهیم می کند ، دستانت را رها می کنی ، پیشانی اش را می بوسی و می روی ... نگاهش را از پشت سر روی تمام تنت حس می کنی ... می روی ... و نگاهش را روی سایه ات نیز ... می روی ، دور می شوی ... و نگاهش را روی زندگی ات نیز ... دور می شوی ... چقدر می گذرد ... نمی دانی ! اما دستانت را که نگاه می کنی 10 بار می گویی دوستت دارم ... و هر بار که قلم به دست می گیری عاشقانه می نویسی چرا که دستانت دوست داشتن را با عشق فهمیده اند و هر بار که دستت روی ورق می لغزد ... انگشتانت می نویسند :

به نام خداوندی که دوست داشتن را آفرید ... دوست داشتن بین دو آدم را ...

(خودم)

(این قسمت حذف شد ... اگر ۵ دقیقه دیگر هم بگذرد ... فکر می کنم بلاگم حذف شود ...) 

 هر چیزی که اینجا مانده چیز هایی ست که هنوز هم دوست دارمشان ... بی مخاطب است ...

  ما آدم ها گاهی اشتباه فکر می کنیم و باید جرات قبول این حادثه را داشته باشیم ... و باید گاهی افکارمان را تا آن جا که به کسی لطمه ای وارد نمی کند تغییر دهیم ...

پی نوشت ۱: از کسانی که فراموش نکردن این جا رو ممنونم ...

پی نوشت ۲:در انتظار کسی که هرگز نخواهد آمد ...

پی نوشت ۳: ۱ بهمن تا الان ... می شود ۵ ماه... دلم می خواست روی صفحه ی سفید بنویسم ... اما تمام صفحه های گذشته رو بهم می ریخت ... به هر حال باید جور گذشته رو کشید... شاید هم از خیر گذشته گذشتم و اینجا رو سفید کردم ... نظر شما چیه؟