است باران را بنویسد اما باران او را خیلی پیشتر ها نوشته بود روی سنگفرش خیابان ها ... خواست آسمان را بنویسد ... اما آسمان او را نوشته بود روی ابر ها ... خواست ببارد ... اما اشک ها باریده بودند روی سنگ ها ... دل تنگ حضور کسی شده بود که با تمام دلایل منطقی دیگران نبود ...اما با تمام دلایل خودش همیشه بود ...

وقتی تاریکی ها به اتمام می رسند همیشه سایه ی یک نفر هست که نقش می بندد روی دیوار دلت و تو  گاه به همان سایه رضایت می دهی ... همان سایه تو را بس است برای حس داشتن ... برای حرف های خوب ... برای یک اضطراب ، یک دلهره ... که اگر این هم نبود ؟!

و سایه اش می شود تمام زندگی ات و تو با سایه اش زنده ای ... دل تنگ آغوشش می شوی ... ولی به همین سایه قانعی ! که اگر این سایه هم نبود؟!

چقدر هوای باریدن می کند دلت ... عجب بچه شده این روزها ... چقدر این زمستان سرد است ... مثل ... مثل حرف های نا تمام ... حرف ... چقدر حرف کم می آید این روزها... و چقدر ذهن خسته ات بد می نگارد  کلمات را کنار هم ... و تو آنقدر خسته که فقط می باری ... روز شمار لحظه ها شده ای؟؟ لحظه های تنهایی؟

کسی یک روز می آید ... و تو ، تمام زندگی تو ، تمام ذهن تو می شود شادی ... کسی یک روز می آید و تو تمام خاطراتت را نشانش می دهی و با هم با صدای بلند به آن ها می خندید ... و به ورق های دفتر آبی ات ... تو چشمانت را نشانش می دهی و چقدر به اشک هایت خواهد خندید ... کسی یک روز می آید ... و ذهن تو ... چشم تو ... فکر تو می شود او ...و تو به سایه اش زنده ای ... چقدر دلت چیز هایی می خواهد که خیلی دور است ! ولی ... کسی یک روز می آید و تو با تمام وجود فریاد خواهی کشید ، اشک خواهی ریخت ، بغض خواهی کرد که : مرا به یک سایه وا گذاشتی؟ و او مبهوت خواهد ماند به حرکات دیوانه وار دستانت که بالا و پایین می روند ... و تو بغض خواهی کرد که : مرا در این خاکستری ها تنها رها کردی ؟  و او نیز بغض خواهد کرد به چشمان بی رمقت که عجیب کم سو شده ...و در آغوشش غرق خواهی شدو تمام فریادت را سکوتی پر خواهد کرد و تو نیز سایه خواهی شد ... سایه ای که نقش می بندد به دیوار دلی ... سایه ای که با دلایل تو همیشه هست !

(خودم)